جستجوی عشق در شهر؛ دلتنگی و انتظار:
دیدگاهی از علوم اعصاب: مغز انسان در فراق عزیز، همان مسیرهای عصبی اعتیاد را فعال میکند. دوپامین وقتی او را نمییابی به «اشتیاق» تبدیل میشود و کورتکس پیشانی مدام سناریوهای دیدار خیالی میسازد. جستجوی فیزیکی یک توهم بقاست: مغزت فکر میکند هنوز میتوانی او را پیدا کنی. این مکانیسم تکاملی همان دلیلی است که بعد از جدایی، ناخودآگاه در خیابانها دنبال چهرهاش میگردی. حالا سوال: چقدر از این جستجو برای پر کردن خلأ خودت است؟
راهکار:
این حس جستجوی بیقرار، یادآور نظریه «از دست دادن مبهم» در روانشناسی است: وقتی کسی از نظر فیزیکی غایب اما از نظر ذهنی حاضر است. میتوانی بپرسی: آیا این جستجو واقعاً برای پیدا کردن اوست یا برای پیداکردن بخشی از خودت که در او گم کردهای؟