احساس تنهایی کاکتوس در شهر بادکنکها:
پدیدهی «گرسنگی لمس» واقعیه: مغز آدمهایی که تماس فیزیکی کافی ندارن، دقیقاً مثل وقتی که گرسنهان واکنش نشون میده و این کمبود رو بهصورت درد عاطفی ثبت میکنه. کاکتوسها هم برای زنده موندن در بیابان خار و آب انبار کردن رو انتخاب کردن، نه بهخاطر بیاحساسی؛ پس اگه کسی خار داره، احتمالاً بیشتر از همه به آغوش نیاز داره. توی شهری که همه بادکنکن، کدوم موجود واقعاً میتونه بغل کنه؟
راهکار:
این متن فقط غم نیست؛ خواستن بغل یعنی هنوز به آدمها امید داری. کاکتوس توی شهر بادکنکها تنها موجودیه که ریشه داره و زندهست؛ پس این نیاز، نشانهی قدرت و زنده بودنِ، نه ضعف.