تبریک روز دختر و یادی از فرشتههای از دست رفته:
در روانشناسی، نظریه «پیوند مداوم» میگوید یادآوری جمعی از غایبان، مدار پاداش مغز را فعال میکند؛ مغز میان خاطره و حضور تمایز چندانی نمیگذارد. به همین دلیل تبریک نمادین به «فرشتههایی که نیستند» میتواند اکسیتوسین ترشح کند و احساس تعلق را زنده نگه دارد. جالبتر اینکه در ایران باستان، آناهیتا ایزدبانوی آب و باروری بود و آیینهای تقدیس زنانه برایش برگزار میشد؛ «روز دختر» مدرن ادامهٔ همان الگوی کهن جمعی است.
راهکار:
یادکردن از رفتگان در لحظههای شاد، در فرهنگ ایرانی نوعی دعوت نمادین به جشن است؛ این کار نه غماندود کردن شادی، بلکه حفظ صندلی خالیِ محترم برای کسانی است که هنوز در حافظه جمعی نفس میکشند.