یادبود عزیزان از دست رفته

دیدن پروانه و یاد عزیزان از دست رفته:

در شفیرگی، بدن کرم تقریباً به سوپ سلولی تبدیل میشود؛ اما گروهی سلول به نام دیسکهای خیالی زنده میمانند و از همین سلولهاست که چشمان، بالها و اندامهای پروانه ساخته میشود. پس پروانهی نهایی یک موجود کاملاً تازه نیست؛ ادامهی همان کرم است. میشود کمی شاعرانهترش کرد: خاطره هم از فروپاشی یک تن میماند و کمکم به شکل دیگری از بودن بال میگشاید. آیا دیدن پروانه برای تو هم چنین یادآوریای است؟

راهکار:

در این تصویر، پروانه فقط نشانهی مرگ نیست؛ شبیه «ادامهی حضور» است. هر بار دیدن پروانه میتواند یک آیین تازه باشد: نه فقط سوگواری، بلکه بهانهای برای بازگویی یک خاطرهی خوب و زنده نگه داشتن لبخندِ آدمی که رفته.

طلوع سرخ آسمان برای یادبود رفتگان: