مرا به نرگس چشمت دچار خواهی کرد؛ شعر عاشقانه:
در اسطوره یونانی، نارسیسوس عاشق انعکاس خود شد و در برکه غرق شد؛ اما در شعر فارسی نرگس استعاره چشم معشوق است و عاشق در چشم دیگری غرق می‌شود. این جابه‌جایی، عشق را از خودشیفتگی به دیگری‌محوری می‌برد. روان‌شناسی «خودگسترش‌یافتگی» می‌گوید عاشق مرزهای خود را در معشوق گسترش می‌دهد؛ پس «دچار شدن» می‌تواند نوعی گشودگی باشد، نه فقط ضعف. کدام چشم است که آدم را کامل می‌کند؟
راهکار:
این بیت با استعاره «نرگس» برای چشم، عشق را به استقبال از یک دگرگونی گره می‌زند. برای امروزی‌تر کردنش، به جای تکرار «دچار»، یک تصویر حسی روزمره جایگزین کن: «مرا به خوابِ چشمت مبتلا خواهی کرد». یا زاویه را برگردان: عاشق نه اسیر معشوق، که اسیر روایتی از خودش است که فقط در آینه‌ی نگاه او دیده می‌شود. این چرخش، شکایت را به خودشناسی تبدیل می‌کند و بیت را از تک‌گویی عاشقانه به گفت‌وگویی درونی می‌برد.