چشم سوراخ

تقصیر شما نیست، چشم من سوراخ است:

در روانشناسی، وقتی کسی بدون دلیل واضح از زندگی‌مون محو میشه، مغز برای فرار از حس بی‌کنترلی، خودسرزنشی رو راه میندازه. به این میگن «توهم کنترل»: ترجیح میدیم فکر کنیم ما مقصریم تا اینکه بپذیریم دنیا گاهی کاملاً تصادفی و بی‌منطقه. این ترفند ذهن، درد رو موقتاً کم می‌کنه ولی در بلندمدت عزت‌نفس رو می‌خوره. به نظرتون این مکانیسم به نفع ماست یا علیه ما؟

راهکار:

شاید این «سوراخ» یک فیلتر نامرئی باشه که فقط آدمایی که قرار نبود بمونن، خودبه‌خود ازش خارج میشن. اینجوری چشم شما نه معیوب، که هوشمند و انتخاب‌گر میشه.