چشم های عاشق

چشمانت دلیل نفس کشیدن من:

تحقیقات نوروساینس نشون میده که نگاه کردن به چشمان کسی که دوستش داریم، فعالیت قشر اوربیتوفرونتال مغز رو تحریک می‌کنه و همون مسیرهای دوپامین‌رو فعال می‌کنه که در اعتیاد به مواد مخدر دیده میشه. یعنی عشق واقعاً شبیه یه ماده‌ی اعتیادآوره! حالا سوال: آیا تا حالا موقع نگاه کردن به چشم‌های کسی، ضربان قلبت رو اندازه گرفتی؟

راهکار:

اگر این حس رو توی یه رابطه تجربه می‌کنی، پیشنهاد می‌کنم یه شب با هم به آسمون نگاه کنید و ببینید کدوم ستاره رو به چشم‌های هم تشبیه می‌کنید.

رهایی از رویای چشم‌هایت؛ سخت‌تر از هر ترک عشقی:

نگاه کردن به چشمان معشوق، مغز را وادار به ترشح فنیل‌اتیل‌آمین (PEA) می‌کند؛ ماده‌ای شیمیایی شبیه آمفتامین. نتیجه؟ ایجاد یک «رویا»ی اعتیادآور. جالب اینکه fMRI نشان می‌دهد ترک عشق همان نواحی‌ای از مغز را فعال می‌کند که ترک کوکائین! پس این جمله شاید یک استعاره نباشد، یک حقیقت نورولوژیک باشد. آیا عشق یک طراحی هوشمندانه برای بقاست یا یک اشکال شیمیایی؟

راهکار:

این «رویا» که از آن نمی‌توانی بیدار شوی، در واقع تله‌ی دوپامینی مغزت است؛ معشوق مثل یک ماده‌ی مخدر، مدار پاداش را ربوده. حالا فهمیدی چرا رهایش از ترک هرچیز سخت‌تر است؟ این فقط یک حس شاعرانه نیست، یک واقعیت عصبی است.

بهترین مسکن‌های دنیا: بغل و صدای عشق: