رهایی از رویای چشمهایت؛ سختتر از هر ترک عشقی:
نگاه کردن به چشمان معشوق، مغز را وادار به ترشح فنیلاتیلآمین (PEA) میکند؛ مادهای شیمیایی شبیه آمفتامین. نتیجه؟ ایجاد یک «رویا»ی اعتیادآور. جالب اینکه fMRI نشان میدهد ترک عشق همان نواحیای از مغز را فعال میکند که ترک کوکائین! پس این جمله شاید یک استعاره نباشد، یک حقیقت نورولوژیک باشد. آیا عشق یک طراحی هوشمندانه برای بقاست یا یک اشکال شیمیایی؟
راهکار:
این «رویا» که از آن نمیتوانی بیدار شوی، در واقع تلهی دوپامینی مغزت است؛ معشوق مثل یک مادهی مخدر، مدار پاداش را ربوده. حالا فهمیدی چرا رهایش از ترک هرچیز سختتر است؟ این فقط یک حس شاعرانه نیست، یک واقعیت عصبی است.