لحظه‌ای که خودم را در چشمانت میبینم:
قرنیه چشم انسان مثل یک آینه محدب عمل می‌کند و عملاً تصویری از بیننده را منعکس می‌کند، اما مغز به‌طور خودکار این سایه‌ها را فیلتر می‌کند تا ما روی مردمک تمرکز کنیم. جالب‌تر این که وقتی به کسی که عاشقش هستیم نگاه می‌کنیم، مردمک چشم‌مان تا ۴۵٪ گشادتر می‌شود — پدیده‌ای کاملاً غیرارادی که حتی از قدیم در داروهای توهم‌زای عشقی بلادونا استفاده می‌شده. آیا تابه‌حال شده از ترس این‌که زیادی در چشم کسی زل بزنی، خودت را سانسور کنی؟
راهکار:
این تصویر فقط یک حس شاعرانه نیست؛ روانشناسان به آن «بازتاب خودِ ایده‌آل» می‌گویند. وقتی خودت را در نگاه کسی می‌بینی که دوستش داری، در واقع نسخه‌ای از خودت را می‌بینی که آرزویش را داری. دفعه بعد، از خودت بپرس: آن تصویر چه چیزی را در من تأیید می‌کند که خودم گمش کرده‌ام؟