چشم بستن روی واقعیت یعنی انکار حقیقت، نه نابودی آن:
پدیده «نابیناییِ ناشی از نادیدهگرفتن» (Inattentional Blindness) ثابت کرده که مغز ما حتی با چشم باز هم فقط بخشی از واقعیت را پردازش میکند؛ در آزمایش معروف گوریل، نیمی از تماشاگران یک بازی بسکتبال، گوریلی را که از وسط زمین رد شد، اصلاً ندیدند! نکته شگفتانگیزتر: مغز برای پر کردنِ خلأها، صحنه را «جعل» میکند. پس بستن چشم ارادی، فقط یک کمبود داده است، نه تغییر واقعیت. واقعیت بیتوجهی ما را تحمل میکند؛ سؤال این است: با چشم باز چهچیزهایی را هنوز نمیبینیم؟
راهکار:
شاید این جمله فقط درباره واقعیت بیرونی نیست؛ درباره احساسات و رابطهها هم هست. نادیده گرفتن یک درد، آن را از بین نمیبرد؛ انکار یک نیاز، آن را کوچکتر نمیکند. چیزی که از آن فرار میکنیم، همچنان پابرجاست و فقط به شکل دیگری خودش را نشان میدهد؛ مثلاً بهصورت خستگی، بیحوصلگی یا واکنشهای غیرمنتظره.