چشم بستن بر واقعیت؛ فراموشی یا انکار؟:
آگاهی از این جمله یک مکانیزم عصبی را لو میدهد: در «نابینایی عمدی»، مغز اطلاعات ناخوشایند را حذف نمیکند، بلکه مسیر دسترسی آگاهانه به آن را موقتاً میبندد؛ تصویر همچنان در هیپوکامپ و آمیگدال ذخیره است. به همین دلیل، خاطراتی که «چشمهایشان را بستهایم» ناگهان در بوی یک خیابان یا یک آهنگ بیدار میشوند. این یعنی هیچ چیز فراموش نمیشود؛ فقط پلکها خسته شدهاند.
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهی «بقا» هم دید: بستن چشمها گاهی نه شکست، بلکه مهلت دادن به روح برای جمعکردن نیروست. جملهات این پیام را دارد که انسان حتی در انکار هم با خودش صادق است.