تیکه بامزه: اگه با ارزش بودی هر دقیقه مال یکی نبودی!:
در اقتصاد رفتاری، «اثر کمیابی» نشان میدهد انسانها به چیزهای نایاب ارزش بیشتری میدهند. در آزمایش معروف ورشل (۱۹۷۵)، بیسکویتهای درون ظرفی که تعدادشان کم بود، از نظر طعم و مطلوبیت بالاتر رتبهبندی شدند. این سوگیری توسط قشر پیشپیشانی میانی مغز پردازش میشود. حالا سوال: آیا ما آدمهای «همیشه در دسترس» را ناخودآگاه مثل بیسکویتهای فراوان کمارزش میبینیم؟
راهکار:
در روانشناسی، پدیده «کمیابی» نشان میدهد مغز ما چیزهای نادر را باارزشتر میبیند. این تیکه بامزه یک یادآوری تکاملی است: اگر همیشه در دسترس باشی، ناخودآگاه ارزشت پایین میآید. شاید راز جذابیت، گاهی «نه» گفتن و فاصله هوشمندانه باشد.