وقتی خیالت به کسی تعلق دارد که بیخیال توست:
پدیدهای به نام «لیمرنس» (Limerence) در روانشناسی توضیح میدهد: وقتی کسی را بینهایت در ذهن میپرورانیم، مغز دوپامین و نوراپینفرین ترشح میکند و همان مدار اعتیاد فعال میشود. جالب است که هرچه طرف مقابل بیخیالتر باشد، این مدار قویتر کار میکند—چون نبود پاداش باعث افزایش میل میشود. در واقع تو معتادِ «تصویر غایب» شدهای، نه خودِ شخص. آیا این خیال در حال پروژهکردن نیازهای نادیدهگرفتهشدهٔ خودت نیست؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک مثلث عاطفی نابرابر برآمده: تو او را در ذهن ساختی، اما او در واقعیت تو را نادیده میگیرد. شاید وقت آن رسیده که از خیال به واقعیت برگردی و بپرسی: آیا این تصویر ذهنی اصلاً با آدم واقعیاش همخوانی دارد؟ گاهی عشق یکطرفه بیش از آنکه به طرف مقابل مربوط باشد، به نیازهای برآوردهنشدهٔ خودت اشاره دارد.