بها دادن به دیگران

چرا زیادی بها دادن اشتباه است؟ + کارهایی که خوشحالت می‌کند:

اینجا یک پارادوکس عصبی پنهان است: مغز هنگام «بها دادن» دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا هنگام «دست یافتن» به همان چیز. یعنی ما عملاً به خودِ فرایند بها دادن معتاد می‌شویم، نه به آدم یا هدف. از دید اقتصاد رفتاری هم این «اثر سرمایه‌گذاری احساسی» است؛ هرچه بیشتر دادیم، ترک کردن برایمان گران‌تر می‌شود، حتی اگر هزینه‌اش غیرمنطقی باشد. سؤال: چطور می‌شود از این چرخه بیرون رفت؟

راهکار:

شاید «زیادی بها دادن» اسم درستی نباشد؛ مسأله این است که بها را به جایی می‌دهیم که برنمی‌گرداند. همان میزان بها، اگر صرف خودت و چیزهایی شود که واقعاً خوشحالت می‌کنند، دیگر «زیادی» نیست.