فیلمی به نام من و تو؛ نقش همیشگی مقصر:
در روانشناسی ارتباطات، مفهومی به نام «مثلث نمایشی کارپمن» وجود داره: قربانی، ظالم، نجاتدهنده. اینجا نویسنده متن (تو) همزمان هم ظالم (نوشتن فیلمنامه) و هم نجاتدهنده (خنده از پشت دوربین) شده. جالب اینجاست که قربانی (من) با پذیرش نقش، چرخه رو تداوم میبخشه. تحقیقات نشون میده ۸۰٪ روابط ناسالم این الگو رو دنبال میکنن. سوال: آیا حاضرید نقش قربانی رو رها کنید حتی اگر معنای فیلم عوض بشه؟
راهکار:
این متن یک ساختار مثلث نمایشی (قربانی، ظالم، نجاتدهنده) رو نشون میده. سوال اینه: اگه تو نقش قربانی رو از اول نپذیرفته بودی، فیلمنامه فرق میکرد؟ شاید وقتشه تهیهکننده مشترک بشی نه بازیگر تحمیلی.