باور بدون دلیل

حق با ریاضی بود: تا اثبات نشده باور نکن:

در سال ۱۹۳۱، کرت گودل با قضایای ناتمامیت خود ثابت کرد که در هر سیستم ریاضی به‌اندازه کافی قدرتمند، گزاره‌هایی وجود دارند که نه می‌توان اثباتشان کرد و نه رد. یعنی حتی ریاضی هم به مرزهای اثبات‌ناپذیری اعتراف می‌کند! این یعنی شک‌گرایی منطقی فقط برای غیرریاضیدان‌ها نیست، خود ریاضی هم گاهی سکوت می‌کند.

راهکار:

در ریاضیات و علم، حتی پس از اثبات، الگوها همیشه بازنگری می‌شوند. مثلاً هندسه اقلیدسی قرن‌ها قطعی بود تا اینکه هندسه‌های نااقلیدسی ظهور کردند. باور مبتنی بر اثبات پویاست، نه مطلق.