بعداً وجود نداره

بعداً وجود نداره؛ شعری که چایی و زندگی را سرد می‌کند:

در روانشناسی به این پدیده «تخفیف زمانی» می‌گویند: مغز ما طوری سیم‌کشی شده که پاداش فوری را به پاداش بزرگ‌تر اما دیرتر ترجیح دهد، چون بخش هیجانی مغز (سیستم لیمبیک) بر قشر پیش‌پیشانی منطقی غلبه می‌کند. این یعنی «بعداً» یک توهم عصبی است، نه یک تاریخ واقعی. جالب است که تنها موجودی که این خطا را دارد، انسان است—سنجاب‌ها بلوط را برای زمستان ذخیره می‌کنند بی‌آنکه بگویند «بعداً». تو هم اگر ریشهٔ این «بعداً» را در مغزت پیدا کنی، شاید چایی هرگز سرد نشود.

راهکار:

این متن یک هشدار شاعرانه دربارهٔ خطای شناختی «تخفیف زمانی» است؛ مغز ما پاداش‌های آینده را بی‌ارزش می‌کند. یک بازآفرینی مدرن: تصور کن «بعداً» یک اپلیکیشن است که هر بار بازش می‌کنی، ۳٪ از عمر باتری روحت کم می‌کند. شاید وقتش رسیده نوتیفیکیشن «الآن» را روشن کنی.