برای کسی که ارزشت را نمیداند خودت را بیارزش نکن:
در روانشناسی، مغز در برابر توجه نامنظم بیشترین دوپامین را ترشح میکند؛ دقیقاً مثل قمار. وقتی کسی گاهی محبت میدهد و گاهی بیتفاوت است، سیستم پاداش مغز تو را معتادِ تلاش برای گرفتن تایید میکند. به همین دلیل هرچه بیشتر نادیده گرفته میشوی، برای اثبات خودت بیشتر هزینه میکنی. این عشق نیست؛ شرطیسازی اسکینری است. اگر میدانستی ارزش تو پیش از ورود او معتبر بوده، آیا باز هم برای تاییدش التماس میکردی؟
راهکار:
این جمله هشدار نیست؛ آینه است. ارزش تو نه با توجه او ساخته میشود نه با بیتوجهیاش خراب میشود. کافی است رفتار خودت را وارونه ببینی: اگر دوستت همین ماجرا را تعریف میکرد، به او میگفتی فرار کن یا بمان؟ همان نگاهی که به دوستت داری، معیار واقعی ارزش توست.