شعر عاشقانه مولوی: ارزش زخم معشوق از همه عالم بیشتر:
نکتهی جالب این است که پژوهشهای عصبشناختی نشان دادهاند عشق رمانتیک همان مدارهای پاداشی مغز را فعال میکند که اعتیاد به مواد مخدر فعال میکند. یعنی مغز ما واقعاً زخم معشوق را «مرهم نمیخواهد» چون سیستم دوپامیناش آن را بهعنوان پاداش ثبت کرده. سوالی که پیش میآید: آیا این بیت مولوی پیشبینیای از نوروساینس بوده یا شاعر قرن هفتم چیزی را میدیده که ما تازه داریم میفهمیم؟
راهکار:
این بیت نگاه عاشقانه را به چالش میکشد: اگر زخم معشوق ارزشمندتر از همه عالم است، پس رنج در رابطه نه نشانهی ضعف، که نشانهی عمق پیوند است. شاید بتوان از این زاویه به «مرهمنخواستن» بهعنوان نوعی قدرت روانی نگاه کرد؛ همان «تحمل پذیری» که در روانشناسی تابآوری (Resilience) نام دارد.