اولویت دادن به دیگران

وقتی صداش مال توئه ولی پاهاش مال بقیه:

در زبان بدن، پاها صادق‌ترین بخش بدن هستند. تحقیقات آلبرت محرابیان نشون می‌ده وقتی کسی پاهایش را به سمت در خروجی می‌چرخونه، ۸۰٪ احتمال داره که از نظر روانی از مکالمه خارج شده. اینجا متن دقیقاً همین رو می‌گه: صداش رو برای تو بلند می‌کنه ولی جهت پاهایش به سوی دیگرانه. یعنی حضور فیزیکی‌اش برای بقیه‌ست، فقط صدا رو به تو قرض داده. به نظرتون چرا آدم‌ها این شکاف بین کلام و بدن رو ایجاد می‌کنن؟

راهکار:

این جمله در واقع یک پارادوکس رفتاری رو توصیف می‌کنه: صدا (توجه کلامی) به تو می‌رسه، ولی پاها (جهت بدن) به سمت دیگری. در روانشناسی ارتباطات، جهت پاها شاخص اصلی علاقه‌ست. پس شاید این فرد ناخودآگاه داره اولویت واقعی‌اش رو نشون می‌ده، نه چیزی که می‌گه.