انتخاب آدم خوب؛ نه انتظار برای خوب شدن آدم‌ها:
در روانشناسی، «خطای پیش‌بینی هیجانی» باعث می‌شود شدت و مدت تغییر آدم‌ها را اشتباه تخمین بزنیم؛ مغز ما پاداش «نجات دادن» را به‌اندازهٔ یک رابطهٔ متعادل جدی می‌گیرد. پژوهش‌ها هم نشان می‌دهد شخصیت آدم‌ها بیشتر با گذر زمان و تجربهٔ درونی تغییر می‌کند تا با فشار بیرونیِ یک نفر. آیا تا حالا «پتانسیل» را با «واقعیت» اشتباه گرفته‌اید؟
راهکار:
این جمله را می‌شود این‌طور بازخوانی کرد: انتظار برای «آدم خوب» یک راهبرد منفعل است؛ معیار عملی‌تر این است که رفتار فعلی طرف را ببینید، نه وعدهٔ تغییرش را. آدم‌ها ممکن است تغییر کنند، اما رابطهٔ سالم روی واقعیت امروز ساخته می‌شود، نه روی نسخهٔ خیالی فردا. می‌توانید یک پرسش روشن بسازید: «چه رفتار مشخصی نشان می‌دهد این آدم همین حالا برای من خوب است؟»