آدمها نعمت یا عبرت؟ نگاهی به دستهبندی انسانها:
تحقیقات روانشناسی شناختی نشون میده مغز ما بهطور غریزی آدمها رو به دو دسته «خوب» و «بد» تقسیم میکنه (سوگیری دوتایی). این میانبر ذهنی باعث میشه پیچیدگی روابط رو نادیده بگیریم. جالب اینجاست که وقتی کسی رو «عبرت» مینامیم، در واقع داریم تجربهای رو به خودمون نسبت میدیم که میتونست نعمت باشه اگه ذهنمون رو بازتر میکردیم. تا حالا شده کسی رو هم نعمت بدونید هم عبرت؟
راهکار:
این جمله نگاه دوتایی به انسانها رو ترویج میده، ولی در واقعیت هر آدمی میتونه همزمان هم نعمت باشه هم عبرت. زاویهای جذاب: آیا میشه کسی که برات عبرت شده، بعدها تبدیل به نعمت بشه؟ یا برعکس؟ این سوال رو توی کامنتها با بقیه به اشتراک بذار.