انگار معشوق در وجودمه

انگار تو در وجود منی؛ حسی که عاشق‌ها می‌شناسند:

در عصب‌شناسی، عشق رمانتیک همان ناحیهٔ تگمنتوم شکمی مغز را فعال می‌کند که در اعتیاد به مواد محرک فعال می‌شود. بدن عاشق، معشوق را مثل یک منبع بقا «مصرف» می‌کند؛ سطح سروتونین پایین می‌آید و وسواس فکری به او شکل می‌گیرد، سپس دوپامین و اکسیتوسین تصویرش را در مدار پاداش حک می‌کنند. پس این «تو در بدن منی» فقط یک استعاره نیست؛ نقشه‌اش در مغز نوشته می‌شود. آیا عاشقی همان اعتیاد طبیعی انسان است؟

راهکار:

این حس را میشود از یک جملهٔ انتزاعی به تصویری عینی و ملموس تبدیل کرد؛ مثلاً «انگار وقتی میخندی، ضربان قلبم با نفسهای تو کوک شده.» این جزئیات حسی، شعر را برای خواننده باورپذیرتر و نزدیکتر میکند.