دعا برای وصال؛ امیدی که عمری بر آن گذشت:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد تکرار دعا، حتی بدون نتیجه بیرونی، مدار پاداش مغز را تحریک و دوپامین ترشح میکند. بنابراین «عمری در کار دعا رفتن» در سطح زیستی، تزریق مداوم امید برای تابآوردن فراق بوده، نه وقت تلف کردن. اگر دعا یک مسکن ذاتی مغز باشد، آیا اشتیاق ما به وصال هم فقط یک واکنش شیمیایی است؟
راهکار:
گاهی دعا نه برای تغییر سرنوشت، که تابآوردن بیخبری است. آن همه عمر پای دعا شاید ترمیمکنندهٔ امیدی باشد که هر روز ترک برمیداشت؛ نوعی مراقبه برای بقای روان در غیاب یار.