هر شب تیره را سحری هست؛ صبر کن و امیدوار باش:
آیا میدانستید درست پیش از سپیدهدم، تاریکترین لحظه شب رخ میدهد؟ این پدیدهی نجومی زمانی اتفاق میافتد که خورشید ۱۸ درجه زیر افق باشد و پراکندگی جو به حداقل برسد. جالب است که این اوجِ سیاهی تنها چند دقیقه طول میکشد. اگر میتوانستید آن تاریکیِ مطلق را اندازه بگیرید، باز هم «صبر» پیشه میکردید یا راهی دیگر مییافتید؟
راهکار:
صبر نه انفعال، که فعالترین حالت مبارزه است. تاریکی هرگز سحر را نمیسازد، این ایستادگی و انتظارِ آگاهانهی توست که طلوع را وادار به زایش میکند. در نبرد با شب، نفس کشیدنِ آرام تو، خود نخستین پرتو است.