حرفهایی که آرزو داشتم به من بزنند، حالا به دیگران میگویم:
در روانشناسی به این حالت «شفقت جایگزین» میگویند؛ وقتی با کسی همدلی میکنی، مدارهای عصبی خودتسکینی در مغزت فعال میشود و عملاً همان کلمات، زخم خودت را هم لمس میکند. پژوهشها نشان میدهد دلداری دادن به دیگران احساس کنترل و معنا را در مغز افزایش میدهد، حتی اگر خودت هنوز آن را دریافت نکرده باشی. اگر همین جمله را روبهروی آینه بگویی، چه تغییری میکند؟
راهکار:
این جمله را میشود اینطور بازخوانی کرد: تو فقط دلداری نمیدهی، بلکه همان نسخهای را برای دیگران میپیچی که خودت آرزوی شنیدنش را داشتی. یعنی بخشی از تو در حال تبدیل زخم به مرهم است، نه انکار آن.