چرا جای زخمهای عاطفی هنوز نوازش میخواهند؟:
آیا میدانستید مغز انسان با نوازش ملایم میتواند مسیرهای عصبی مرتبط با درد را بازنویسی کند؟ این «پلاستیسیته عصبی» باعث میشود زخمهای قدیمی با تحریک لمسی، آرام آرام التیام یابند. نوازش فیزیکی اکسیتوسین ترشح میکند – هورمونی که استرس را کاهش و اعتماد را افزایش میدهد. شاید این جمله استعارهای از فرآیند نورولوژیک بهبود زخمهای عاطفی باشد. چگونه میتوان از این دانش برای تسریع التیام درون استفاده کرد؟
راهکار:
این جمله به عمق نیاز به نوازشهای درونی اشاره دارد. گاهی جای زخمها با نوازش خودِ ما – یعنی پذیرش و مهربانی با خود – آرام میشود. پیشنهاد: یک دفترچه از همان زخمها بنویس و برای هرکدام یک جمله نوازشگر بنویس. این تمرین ساده، مسیرهای بهبود را فعال میکند.