شعر کوتاه سهراب سپهری: غصه هم میگذرد:
پدیدهای به نام «تطبیق لذتبخش»: انسان روی یک تردمیل احساسی گیر افتاده است. ما تصور میکنیم شادی یک رویداد بزرگ تا ابد ادامه دارد، اما مغز ما سریع به سطح پایه شادی برمیگردد. جالبتر این که پژوهشها نشان میدهد این بازگشت برای غم هم رخ میدهد، حتی پس از یک فاجعه. در یک آزمایش معروف، برندگان بختآزمایی و افراد دچار معلولیت، پس از یک سال سطح رضایت از زندگیشان تقریباً یکسان بود. سهراب بدون دستگاه MRI این حقیقت روانشناختی را در یک بیت فشرده کرده است.
راهکار:
جالب است بدانید مغز در شادی دوپامین ترشح میکند که گذر زمان را تندتر حس میکنید، در غم کورتیزول زمان را کِش میدهد. پس غم و شادی هر دو گذرا هستند اما با سرعت ادراکی کاملاً متفاوت. این تضاد بیوشیمیایی همان پارادوکس عمیق پشت این بیت است.