احساس پوچی و سکوت

در این فصل از زندگی، دگر یافتم که زمستانِ درختانی که در ذهن دارم،
به پهنای سالی بی‌پایان کشیده شده است
درختانی از جنس چوب‌های علاقه، عشق، خانواده، دوست،
و خوشحالی و محبتی که روزی بر من هویت می‌بخشیدند
حال،
سال‌هاست که بی‌برگ و بی‌ثمر
همانند تکه‌چوب‌هایی بی‌روح،
در سکوتی کش‌دار و بی‌انتها مانده‌اند
و من،
گاه به دیواری از جنس ترس برمی‌خورم
ترسی از آن‌که مبادا هرگز نرسد
آن فصلِ بهاری
که در آن،
هر آنچه در سرم ریشه دوانده️

آدم گاهی خسته نمی‌شود؛ فقط دیگر حرفی برای گفتن ندارد... 🥲️