احساس پاره پاره بودن

وقتی خودت شکسته‌ای اما دل دیگران را نشکستی:

آیا می‌دانستی مغز انسان هنگام همدلی با دیگران همان مدارهای عصبی را فعال می‌کند که هنگام تجربه درد خودش؟ به این می‌گویند 'همدلی عاطفی' – اما وقتی مدام درد دیگران را حس می‌کنی، سیستم عصبی‌ات خسته می‌شود و 'خودشفقتی' (self-compassion) کاهش می‌یابد. پژوهش‌ها نشان داده کسانی که به خودشان مهربان‌ترند، در بلندمدت همدلی مؤثرتری دارند. پس شاید وقتش رسیده اول خودت را وصله کنی؟

راهکار:

این جمله یادآور مفهوم 'فرسودگی همدلی' است؛ وقتی مدام به دیگران انرژی می‌دهی بدون اینکه به خودت برسی، درون‌ات خالی می‌شود. یک قدم عملی: روزی ۱۰ دقیقه برای خودت وقت بگذار و بدون قضاوت احساساتت را بنویس.

مجموعه‌ای از درست می‌شودهای پاره پاره: هویت تکه‌تکه من:

حافظهٔ ما هر بار که چیزی را به یاد می‌آوریم، آن را از نو سرهم می‌کند؛ در واقع مغز تکه‌های پراکنده را برمی‌دارد و با چسب روایت، یک «خود» موقت می‌سازد. پس این «منِ پاره‌پاره» فقط یک حس شاعرانه نیست، سازوکار پیش‌فرض مغز برای بقای هویت است. نکتهٔ عجیب‌تر: هر بار که خاطره‌ای را تعریف می‌کنیم، نسخهٔ قبلی را بازنویسی می‌کنیم و تکه‌های جدیدی به آن می‌دوزیم. ما مجموعه‌ای از پیش‌نویس‌های مدام وصله‌خورده‌ایم. کدام نسخه امروز صبح را بیشتر دوست داری؟

راهکار:

مجموعه‌ات را تبدیل به یک پروژه هنری کن: هر «درست می‌شود» را روی تکه‌ای کاغذ پاره بنویس، با نخ طلایی به هم بدوز و یک نقش نیمه‌تمام بساز که خودش کامل است.

من؛ مجموعه‌ای از درست‌میشه‌های پاره پاره: