مجموعهای از درست میشودهای پاره پاره: هویت تکهتکه من:
حافظهٔ ما هر بار که چیزی را به یاد میآوریم، آن را از نو سرهم میکند؛ در واقع مغز تکههای پراکنده را برمیدارد و با چسب روایت، یک «خود» موقت میسازد. پس این «منِ پارهپاره» فقط یک حس شاعرانه نیست، سازوکار پیشفرض مغز برای بقای هویت است. نکتهٔ عجیبتر: هر بار که خاطرهای را تعریف میکنیم، نسخهٔ قبلی را بازنویسی میکنیم و تکههای جدیدی به آن میدوزیم. ما مجموعهای از پیشنویسهای مدام وصلهخوردهایم. کدام نسخه امروز صبح را بیشتر دوست داری؟
راهکار:
مجموعهات را تبدیل به یک پروژه هنری کن: هر «درست میشود» را روی تکهای کاغذ پاره بنویس، با نخ طلایی به هم بدوز و یک نقش نیمهتمام بساز که خودش کامل است.