برنامه‌ریزی آینده با تجربه گذشته و لذت حال:
مغز برای تصور آینده از همان شبکه‌های حافظهٔ گذشته استفاده می‌کند؛ «تفکر آیندهٔ اپیزودیک» در هیپوکامپ و شبکهٔ پیش‌فرض شکل می‌گیرد. بنابراین تجربهٔ گذشته سوخت برنامه‌ریزی است، نه زندان آن. در مقابل، تمرکز افراطی بر «عشق و حال» حال می‌تواند برنامه‌ریزی را به تعویق بیندازد؛ تعادل زمانی کلید است.
راهکار:
یک تمرین سه‌ستونه: ستون تجربه (یک درس از گذشته)، ستون حال (یک لذت آگاهانه امروز)، ستون برنامه (یک قدم کوچک فردا). این ساختار ساده نشان می‌دهد هر سه زمان می‌توانند هم‌زمان فعال بمانند، بدون اینکه یکی جای دیگری را بگیرد.