غمِ بیپایان، مثل ابری که نمیبارد:
در روانشناسی، این حالت را «دلسردی آموختهشده» مینامند: احساس درماندگی و انفعال ناشی از باور به بیتأثیری اعمال خود. مانند ابری که فکر میکند باریدنش بیفایده است، غم ما هم گاه از این باور میآید که اشکهایمان تغییری ایجاد نمیکند. آیا این ابرِ درون، واقعاً نمیبارد یا فقط فراموش کرده که چگونه باران باشد؟
راهکار:
این تصویر زیبا از یک «غمِ عقیم» را میتوان با یک قدم کوچک خلاقانه گسترش داد: سعی کن شعری کوتاه بنویسی که در آن، آن ابرِ نباران بالاخره یک باران غیرمنتظره و رهاییبخش میبارد—نه بر زمین، که بر یک خاطره یا یک رویای قدیمی.