تنهایی و عشق؛ وقتی دلت می‌خواهد عزیزِ دل کسی باشی:
تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد «طردشدن» در مغز همان مسیر درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ پس آرزوی «عزیزِ دلِ کسی بودن» یک هوس احساسی نیست، یک نیاز زیستی است. در مقابل، تنهاییِ خودخواسته فعالیت آمیگدال را کم و خلاقیت را زیاد می‌کند. پس او نه متناقض است و نه ضعیف؛ مغزش دو سیستم بقای جداگانه دارد: یکی امنیتِ خلوت، دیگری امنیتِ تعلق. سؤال اینجاست: کدامیک در لحظه حساستر است؟
راهکار:
این جمله را می‌توان بازنویسی کرد: «او عاشق تنهایی بود، نه اسیر آن؛ گاهی فقط دلش می‌خواست از پنجرهٔ تنهایی، خانه‌ای روشن برایش باشد.» این بازنویسی، تضاد درونی را به یک تصویر قابل لمس تبدیل می‌کند.