آسمان بی ستاره

دلتنگی در آسمان بی ستاره:

شعری برای نیامدن تو و سردی رابطه:

در ستاره‌شناسی، «آسمان بی‌ستاره» واقعیت دارد: در مرکز کهکشان، ابرهای غبار چنان ستارگان را می‌پوشانند که آسمان تاریک دیده می‌شود. یعنی غیبت ستاره‌ها همیشه به معنی نبودنشان نیست، بلکه نبودِ دیدِ ماست. کسی که نمی‌آید ممکن است حاضر باشد، اما میان او و ما غباری نشسته است. آیا این غبار، فاصله است یا چشم‌های ما؟

راهکار:

این شعر را می‌توان از نگاه «رهایی از انتظار» هم خواند؛ همان سرما که می‌شکند، گاهی فصل تازه‌ای را شروع می‌کند. پیشنهاد خلاقانه: همین تصویر را در دفترت با دو پایان بنویس؛ یکی برای فقدان، یکی برای شروع.