نیامدن معشوق

نیامدی و دیر شد؛ روایت انتظارهای بی‌پایان:

در علوم اعصاب، «انتظار» همان مسیر دوپامینی را فعال می‌کند که اعتیاد فعال می‌کند؛ یعنی مغز به خودِ انتظار معتاد می‌شود، نه به آن شخص. دیر شدن فقط یک واقعیت زمانی نیست؛ در بلاتکلیفی، مغز زمان را کش می‌آورد و بعد از فقدان، حافظه آن را فشرده می‌کند. برای همین یک شب انتظار از یک سال خوشی طولانی‌تر است. کدام واقعاً دیر کرد: او یا تو؟

راهکار:

گاهی «نیامدی» فقط از یک طرف قصه است؛ شاید او آمد اما تو دیگر جایی نبودی که منتظرت باشد. «دیر شد» را می‌شود از منظر دیگری نگاه کرد: همیشه یک نفر نرسیده و یک نفر رفته وجود دارد.

شرط بستن روی نیامدن کسی:

شعری برای نیامدن تو و سردی رابطه:

در ستاره‌شناسی، «آسمان بی‌ستاره» واقعیت دارد: در مرکز کهکشان، ابرهای غبار چنان ستارگان را می‌پوشانند که آسمان تاریک دیده می‌شود. یعنی غیبت ستاره‌ها همیشه به معنی نبودنشان نیست، بلکه نبودِ دیدِ ماست. کسی که نمی‌آید ممکن است حاضر باشد، اما میان او و ما غباری نشسته است. آیا این غبار، فاصله است یا چشم‌های ما؟

راهکار:

این شعر را می‌توان از نگاه «رهایی از انتظار» هم خواند؛ همان سرما که می‌شکند، گاهی فصل تازه‌ای را شروع می‌کند. پیشنهاد خلاقانه: همین تصویر را در دفترت با دو پایان بنویس؛ یکی برای فقدان، یکی برای شروع.

دیدی آب آمد و تو نیامدی: