بی‌گمان از درِ میخانه گذشتم که رسیدم پیِ یار،
یار گفت: «بیا، با تو به رسمِ دوستی رقص کنم.»
مثلِ پروانه از اینجا به آنجا بروم،
گفتمش: «ای نورِ فلک، سوزآوای ماه،
تو کجا، اینجا کجا، رقص و پروانه کجا؟»
گفتا: «عشق هم عالمی دارد؛
اندکی رقص، اندکی شور، اندکی اشک، اندکی لبخند.
هر که دل را به نسیمش بسپارد،
راهِ آن یارِ نهان را بشناسد.
معنی:
عشق، اگر بر درِ دل خانه کند، ترس، آرام و بی‌صدا کوچ خواهد کرد.️
4.4
عاشقانه شعر پروانه و عشق دل به عشق سپردن عشق و ترس رقص عشق در نظریه آشوب، «اثر پروانه‌ای» می‌گوید تغییرات کوچ...