هشدار درباره عشق در فضای مجازی و دل نبستن:
مغز در تعامل آنلاین همان دوپامین و اکسیتوسین عشق واقعی را ترشح می‌کند، اما «رابطه فراشخصی» شکل می‌گیرد: صمیمیت سریع‌تر از اعتماد ساخته می‌شود چون نشانه‌های واقعیت مثل زمان، بدن و هزینه غایب‌اند. به همین دلیل دل بستن مجازی می‌تواند سوگ واقعی بسازد؛ در تصویربرداری مغزی، طرد آنلاین همان مناطق درد فیزیکی را فعال می‌کند. آیا عشق بدون بدن، عشق است؟
راهکار:
فضای مجازی نه «بیارزش» است و نه خودِ عشق؛ آینه‌ی بزرگ‌نمای احساسات است. آنجا چون بدن، زمان و هزینه‌ی واقعی حذف می‌شود، صمیمیت سریع‌تر از اعتماد ساخته می‌شود. به این می‌گویند «رابطه فراشخصی»: مغز همان دوپامین را می‌گیرد، اما نشانه‌های واقعی‌بودن را ندارد. پس پایان تلخ، نشانه بد بودن عشق نیست؛ نشانه قاطی شدن عشق با توهم است.