رسیدن در دنیای موازی؛ شاید نسخهای از ما به هم رسیده باشد:
در تفسیر جهانهای چندگانه هیو اورت، هر احتمال کوانتومی واقعاً در شاخهای جدا رخ میدهد؛ یعنی نسخههایی از تو و او در جهانی دیگر عملاً به هم رسیدهاند. اما نکتهی عجیب اینجاست: اگر همهی نسخهها به یک اندازه واقعیاند، حسرت اینجهانی صرفاً خطای آماری ذهن ماست یا انتخاب آگاهانه برای ماندن در یک شاخه؟
راهکار:
در تفسیر چندجهانی، هر احتمال کوانتومی شاخهای جدا میسازد؛ پس این جمله را میشود اینطور باز کرد: در بینهایت جهان، نرسیدن فقط یک روایت محلی است، نه سرنوشت نهایی.