وشاید؛ در جهانی دیگر: حسرت انتخابهای نزیسته:
در تفسیر «چندجهانی» مکانیک کوانتومی، هر اندازهگیریِ کوانتومی جهان را به شاخههای موازی تقسیم میکند؛ اما ناظر فقط یک شاخه را «واقعی» تجربه میکند. پس «جهان دیگر» نه یک مکان، بلکه یک برشِ محاسباتی از تابع موج است. حتی اگر وجود داشته باشد، هیچ مکانیسم فیزیکیای اجازهٔ بازگشت به آن را نمیدهد؛ چون در آن شاخه، «تو»ی دیگری این خط را نمیخواند. آیا این «شاید»، همان ناتوانیِ حافظه در دیدنِ بقیهٔ شاخهها نیست؟
راهکار:
میتوان همین «جهان دیگر» را به یک پرسشِ تخیلبرانگیز تبدیل کرد: اگر الان در جهانی دیگر زندگی میکنی، چه چیزی را آنجا تجربه میکنی که اینجا نیست؟ این کار، متن را از حسرت به گسترهای از امکانها باز میکند.