عشق مثل فیلم هندی است: خالیبندی محض:
آیا میدانستید پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهند عشق رمانتیک دقیقاً همان مسیرهای پاداش مغز را فعال میکند که کوکائین؟ یعنی از نظر زیستشیمیایی، عشق نوعی اعتیاد است. شاید به همین دلیل است که در «فیلم هندی» عاشق شدن، مغز ما غرق دوپامین ناشی از آن هیجانات اغراقشده میشود و توهمِ عمق ایجاد میکند، درست مثل یک سکانس رقص رنگارنگ بیقصه. حقیقت این است که ما اغلب نه عاشق شخص، که عاشق دوپامین خودمان میشویم.
راهکار:
بر اساس نظریه مثلث عشق اشترنبرگ، عشق واقعی سه ضلع دارد: صمیمیت، اشتیاق و تعهد. عشقهای «فیلم هندی» اغلب فقط از اشتیاق شدید اما زودگذر تشکیل شدهاند و فاقد آن دو رکن دیگرند، برای همین خالیبندی به نظر میرسند.