حسادت به خود در عشق؛ اعتراف عاشقانه‌ای خاص:
در روانشناسی، حسادت به خود پدیده‌ای نادر اما قابل توضیح است: مغز هنگام محبت شدید، مدار پاداش دوپامینی را فعال می‌کند و همین می‌تواند حس تملک و رقابت حتی با نسخهٔ خیالی خود فرد ایجاد کند. جملهٔ بالا یک چرخش شناختی دارد: گوینده از معشوق می‌خواهد برای لحظه‌ای از بدنش بیرون بیاید و خودش را از چشم یک عاشق ببیند. یعنی عشق نه فقط هیجان، بلکه ابزاری برای تغییر ادراک از خود است. سؤال اینجاست: آیا ما عاشق خودِ طرف هستیم یا عاشق تصویری که در ذهن خود از او ساخته‌ایم؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس شناختی جذاب دارد: اگر طرف مقابل واقعاً می‌توانست به خودش حسادت کند، یعنی برای لحظه‌ای از بدن خود بیرون می‌آمد و خودش را از چشم عاشق می‌دید. عشق در این سطح دیگر فقط یک هیجان نیست؛ یک جابه‌جایی در ادراک از خود و دیگری است.