وقتی دلتنگی دخترها را بداخلاق میکند:
از منظر عصبشناسی، دلتنگی شدید رفتاری شبیه به سندرم ترک خفیف دارد. غیبت فرد مورد علاقه، افت ناگهانی دوپامین و اکسیتوسین را در مغز رقم میزند و آمیگدال (مرکز پردازش خشم و ترس) را بیشفعال میکند. به همین دلیل، مغز کمبود عاطفی را به صورت پرخاشگری بروز میدهد، درست مثل یک معتاد که ماده محرک را از دست داده. جالب اینجاست که این واکنش در الگوهای دلبستگی ناایمن تا چند برابر شدیدتر است.
راهکار:
پشت این بداخلاقی، یک سد روانی هوشمندانه خوابیده: عصبانیت اغلب نقابی است برای پنهان کردن حس آسیبپذیری عمیق «نیاز داشتن». ذهن ناخودآگاه ترجیح میدهد به جای گفتن «دلم برات تنگ شده»، خشم نشان دهد تا کنترل را حفظ کند. این یک مکانیسم دفاعی قدیمی است.