آه و ناله

دل خسته و آه باد:

در آغوش کشیدن غم‌های دنیا و تو:

آیا می‌دانستید مغز انسان در مواجهه با غم، همان مسیر عصبی شادی را فعال می‌کند؟ تحقیقات عصب‌شناسی نشان داده که «غم» و «شادی» هر دو از یک شبکه لیمبیک تغذیه می‌کنند. در واقع، کسانی که عمیق‌ترین غم‌ها را تجربه می‌کنند، ظرفیت بیشتری برای شادی عمیق دارند. پس این آغوش به ظاهر تلخ، شاید دروازه‌ای باشد به حس‌هایی که فقط از میان درد عبور می‌کنند. چه طور می‌شود غم را نه دشمن، که هم‌سفر دانست؟

راهکار:

این بیت، پذیرش غم را به تصویر می‌کشد. در روانشناسی، «پذیرش هیجانی» نشان می‌دهد که مقاومت در برابر غم، رنج را دوچندان می‌کند، درحالی‌که آغوش باز به آن، التیام می‌بخشد. شاید بتوان این جمله را به مثابه یه استراتژی ذهنی برای کنار آمدن با فقدان دید.