تجربه تلخ خوبی کردن و مرزگذاری با آدمهای بیمحتوا:
از منظر روانشناسی اجتماعی، سرمایهگذاری عاطفی روی افراد بیبازخورد، خطای «هزینه هدررفته» را فعال میکند: مغز به امید جبران، بیشتر هزینه میکند و تلخی نهایی را عمیقتر میسازد. مهربانیِ بیحد و مرز با کاهش احساس خودکارآمدی رابطه مستقیم دارد. در تاریخ ادبیات هم «نیکی به نااهل» کهنالگویی تکرارشونده است؛ از پندهای بزرگمهر تا غزل حافظ. نکته جالب این است که مرزگذاریِ بعد از این تجربه، نه سنگدلی، بلکه نشانه بلوغ شناختی است. چرا مغز ما گاهی مرزگذاری را با بیرحمی اشتباه میگیرد؟
راهکار:
این تجربه در واقع فیلترِ کارآمدی بود، نه شکست: حالا معیار داری که وقت و انرژیات را فقط برای آدمهایی سرمایهگذاری کنی که ظرفیت درک، گفتوگو و رشد دارند. مرزگذاری بعد از این یعنی هوش هیجانی، نه سنگدلی.