اعتماد به آدمهای اشتباهی؛ داستان دست گذاشتن و پا گذاشتن:
تحقیقات عصبشناسی میگن موقع اعتمادکردن، مغز اکسیتوسین ترشح میکنه و همین هورمونِ «دلبستگی» موقتاً سیستم هشداردهندهی ترس رو آروم میکنه. یعنی خیانت معمولاً نتیجهی سادهلوحی نیست، بلکه هزینهی یک مغز اجتماعیه که برای بقای گونه، ریسکِ اعتماد رو قبول کرده. بدون این ریسک، هیچ تمدنی ساخته نمیشد. حالا به نظرتون میشه بدون از بین بردن توانایی اعتماد، آدمها رو دقیقتر بشناسیم؟
راهکار:
یک نگاه جایگزین: دست گذاشتن روی کسی یعنی تو آمادگی همراهی داشتی؛ پا گذاشتن، فقط شخصیت طرف مقابل رو رو کرد. پس این یعنی بیتجربه نیستی، بلکه داری آدمهایی رو که لیاقت اعتماد نداشتن از مسیرت حذف میکنی.