عاشق کسی که دوستت ندارد

درد عشق یک‌طرفه؛ کاش یک‌بار فقط عاشقم می‌شدی:

اسکن‌های مغزی نشان داده‌اند ناحیه‌ی «قشر کمربندی پیشین» در طرد عاطفی دقیقاً همان‌طور فعال می‌شود که در سوختگی یا ضربه‌ی جسمی. یعنی این «درد» برای سیستم عصبی، یک واقعیت فیزیولوژیک است، نه فقط استعاره. جالب‌تر اینکه داروهای مسکن معمولی می‌توانند شدت غمِ طرد شدن را هم کم کنند. آیا می‌توان به مغز آموخت که این درد را به‌جای تهدید، یک تجربه‌ی انسانی ببیند؟

راهکار:

این شعر را می‌توان بازتعریف کرد: دلتنگِ او نیستی؛ دلتنگِ نسخه‌ای از خودت هستی که در ذهن او ساخته بودی. رها کردنِ آن تصویر، سخت‌تر از رها کردنِ آدم واقعی است.