روزی که پشیمانی غوغا میکند؛ هشدار طنزآمیز:
پشیمانی در مغز ما یک الگوی عصبی مشخص دارد: وقتی تصمیمی میگیریم، مدار «شک» فعال میشود و بعد از شکست، دوپامین کاهش یافته و کورتکس پیشپیشانی حس «ای کاش» را تولید میکند. جالب اینجاست که انسانها در لحظهٔ تصمیمگیری معمولاً گزینههای «کوتاهمدت» را ترجیح میدهند، درحالیکه پشیمانی عمیقتر همیشه از نادیده گرفتن «بلندمدت» سرچشمه میگیرد. پس این غوغا، در واقع فریاد ناهماهنگی بین خودِ «حال» و خودِ «آینده» است. بهنظرتان اگر میتوانستیم از چشم خودِ آیندهمان به امروز نگاه کنیم، کدام انتخابها را حذف میکردیم؟
راهکار:
این جمله انگار از قبل، نتیجهٔ انتخابهای امروز را به تصویر میکشد. اگر نگاه طنز را کنار بگذاریم، یک حقیقت روانشناختی پشت آن است: «پشیمانی» معمولاً از تصمیمهایی میآید که با «اکنون» ما همسو نبودهاند. پس شاید بهتر باشد بهجای ترس از آینده، روی «الان» تمرکز کنیم و ببینیم چه انتخابیهایی بعداً برایمان «غوغا» نخواهند کرد.