عادی شدن رنج؛ فاجعهای خاموش:
این پدیده «سازگاری هدونیک» نام دارد: مغز ما به وضعیتهای مثبت یا منفی ثابت عادت میکند تا یک سطح خنثی از شادی را حفظ کند. این مکانیسم بقا، گاه باعث میشود در باتلاق رنجهای قابلحل نیز فرو برویم، چون سیستم هشدار دردمان خاموش شده است. آیا میتوانید نقطهای در زندگیتان را نام ببرید که این سازگاری، بیشتر به تسلیم شبیه بود؟
راهکار:
این ایده را میتوان با مفهوم «قدرت تحمل» در روانشناسی مثبتنگر مقایسه کرد، جایی که مقاومت در برابر رنجهای غیرضروری به جای عادیسازی آن، کلید رشد است. شاید قدم بعدی شناسایی یک رنج «عادیشده» در زندگیمان و پرسیدن این سوال باشد: اگر امروز اولین روزی بود که این رنج را تجربه میکردم، آیا باز هم آن را میپذیرفتم؟