دیوانگی از داشتن و نداشتن عشق:
ذهن انسان تو دام «نقصانگریزی» گیر میکنه: وقتی کسی رو داری، نگران از دستدادنشی؛ وقتی نداری، در آرزوی داشتنش میسوزی. این دو سر یک طیفاند که هر دو به اضطراب ختم میشن. شاید راز آرامش تو «نهداشتن» و «نهخواستنِ» همزمان باشه. سوال: اصلاً آیا میشه عشق رو بدون میل به تملک تجربه کرد؟
راهکار:
این پارادوکس رو با یه نگاه دیگه ببین: نه «داشتن» تضمینکننده آرامشه، نه «نداشتن». هر دو میتونن ما رو به جنون بکشونن اگه وابستگیمون به اون شخص بیش از حد باشه. شاید راه رهایی، رها کردن خودِ مفهوم «مالکیت» در عشقه.